Kalplerdeki Diken / Emel Elif Bayraktar

İnsan, kalbinde taşıdığı yük kadar yorulur. Kimi zaman omuzları büken şey yaşanan sıkıntılardan çok affedilemeyen insanlar, unutulamayan sözler ve kalpte sessizce büyüyen kindir. Dışarıdan bakıldığında hayat normal akıp gider; fakat kalbin derinliklerinde sökülüp çıkarılamayan bir diken vardır. 

Kur'an-ı Kerim, cennet ehlinin en dikkat çekici özelliklerinden birini anlatırken şöyle buyuruyor:

"Onların göğüslerinde kinden ne varsa söküp çıkardık. Kardeşler olarak tahtlar üzerinde karşı karşıya otururlar." (Hicr, 47) 

Ne muhteşem müjde... Allah Teâlâ, cenneti yalnızca altından ırmaklar akan, köşklerle süslü, temiz ve huzur dolu bir mekân olarak tarif etmiyor. Orada kalpleri de cennet hâline getiriyor. Çünkü kin taşıyan bir kalp, cennetin huzurunu yaşayamaz. Cennetin kapısından önce kalbin kapıları temizleniyor. 

Belki de insanın en ağır yükü, sırtındaki sorumlulukları değil, göğsünde taşıdığı kin ve nefrettir. Kin, sahibini koruyan bir kalkan değildir. Aksine, onu içeriden kemiren görünmez bir ateştir. Nefret karşıdakini değil, önce taşıyanı yakar. Affetmeyen insan, farkında olmadan geçmişin mahkûmu olur. Sürekli aynı yarayı kanatır, aynı acıyı yeniden yaşar. 

Bugün dünyamızın en büyük ihtiyaçlarından biri, kalplerin arınmasıdır. Ailelerde, komşuluklarda, dostluklarda, hatta aynı safta omuz omuza duran müminlerin arasında bile bazen yıllarca süren kırgınlıklar yaşanabiliyor. Aynı kıbleye dönen insanlar, birbirine sırtını dönebiliyor. Hâlbuki Allah'ın cennet için hazırladığı tablo bunun tam tersi; kin yok, hesap yok, kırgınlık yok, sadece kardeşlik var. 

Öyleyse müminin duası sadece "Rabbim, bana cennetini bahşet." olmamalı. Aynı zamanda, "Allah'ım! Cennette kalplerden söküp alacağını vadettiğin kini, daha bu dünyadayken kalbimden söküp al. Bana affedebilen bir yürek, kardeşini sevebilen bir gönül ihsan et." duası da olmalı. 

Çünkü cennetin iklimi, dünyada kalpte başlar. Kalbini nefret ve kinden temizleyen, cennetin kokusunu daha bu dünyadayken hissetmeye başlar. Affetmek bazen en zor ibadetlerden biridir; fakat aynı zamanda en büyük özgürlüktür. Kinle yaşayan insan geçmişe zincirlenir, affeden ise geleceğe yürür. 

Kinin olmadığı bir kalp, Allah'ın rahmetine daha geniş açılır. Ve belki de cennete hazırlanmanın en güzel yollarından biri, kalbi cennete layık hâle getirmektir. 

İçinde kibir, kin, nefret, haset gibi Allah katında hoş karşılanmayan duygular barındıran insan, kendini gözden geçirmeli ve Rabb'ine sığınmalı. Gözleri ve vicdanları körelmiş insanları içinde yaşadıkları mutsuzluktan kurtaracak tek yol, Kur'an ahlakını yaşamalarıdır. Allah'ı gönülden seven insan, O'nun yarattığı insanları da sever. Bu sevgi; şefkati, merhameti, acımayı, fedakârlığı, güzelliklerden zevk almayı, huzur ve mutluluğu beraberinde getirir. Ancak o zaman birbirine sevgiyle bakan, nimet ve güzelliklerin değerini bilen insanların oluşturduğu güven ve huzur dolu bir hayat kurulabilir. 

“Sizden önceki toplumların derdi size de bulaştı: Haset ve kin. Kin beslemek, kökten kazıyan şeydir. Allah'a yemin ederim ki iman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe iman etmiş olamazsınız.” (Tirmizî; Hüccetü'l-İslâm İmam Gazâlî, İhyâu Ulûmi'd-Dîn)

Belki de her namazın ardından yapacağımız samimi dualardan biri şudur: 

"Allah'ım! Kalbimde Senin razı olmayacağın hiçbir duygu bırakma. Bana kötülük edeni affedebilmeyi, bana haksızlık edene adaletle davranabilmeyi ve kin yerine merhamet taşıyabilmeyi nasip et. Kardeşlerimizle kalplerimizi birbirine ısındır, aramızdaki kini ve nefreti gider. Cennette lütfedeceğin kardeşlik ikliminden bizlere dünyada da bir nasip ver. Arındır kalplerimizi ve bu dünyada da cennet kalbiyle yaşat."

Ağustos 2026, sayfa no: 20-21